Tak, pierwszy wpis po powrocie do Polski. Chwila na, która czekałem tak długo. długo bo przecież 6 miesięcy. Nie chwila, to przecież krótko. Co to jest, 6 miesięcy po za domem. bardzo krótko. Kto ma rację? zapytajcie się mojej Ani albo mojej rodzinie czy to było krótko :)

     Zanim napiszę jakie są moje pierwsze odczucia to opowiem co się działo podczas lotu, a w sumie to lądowania. Ale zacznę od początku. Dotychczas ja odwoziłem większość rezydentów na lotnisko. Miałem z nimi tzw. "ostatni transfer". Tym razem było inaczej. Ercin odwoził mnie na lotnisko. Kolega, z którym mieszkałem 5 miesięcy w Turcji. Kolega, który przyjedzie za kilka miesięcy do Polski. Na lotnisku spotkałem się z Kasią i Olą. Żal odchodzić, ale jak to mówią wszystko się kiedyś kończy. Na lotnisku oczywiście złapali mnie moi turyści. Krzyczą na cały terminal "panie Mariuszu". No co miałem zrobić?? Odwróciłem się do nich i pytam grzecznie czego? "Bo nam zmienili lot i teraz nie chcą nas wpuścić do samolotu. No cóż i tak szedłem do biura SKY więc zabrałem ich po drodze. Nie byłem z tego zadowolony, zwłaszcza, że jedna kobieta zaczęła marudzić "jak tak może być, ble ble, ja zapłaciła, ble ble..." Nie wytrzymałem i powiedziałem "przepraszam ja juz tutaj nie pracuję, halo, lecę do Polski". Wtedy kobieta pomyślała przez chwilę, podziękowała za załatwienie sprawy (bo oczywiście im wszystko załatwiłem) no i papa. dobra idę do odprawy. A tam nie wiedza nawet, że samolot ląduje w Krakowie, haha. Bez komentarza. Potem paszporty no i na do widzenia "Gule Gule Marius" no i jeszcze miła dziewczyna w sklepie po zakupie BURN za 5 euro mówi mi "sen cok guzel turkce konusuyorsun" :) Pewnie źle napisałem :) No i wtedy powiększyłem sie dwa razy. Acha dziewczyna powiedziała, że pięknie mówię po turecku. HA. To oczywiście nie prawda ale co tam, zawsze fajnie coś takiego usłyszeć po 6 miesiącach w Turcji. Lot. Lot jak zawsze super. Widoki rewelacyjne, zwłaszcza wybrzeże Tureckie, Antalya. SUPER. Po wylądowaniu kieruje się do hali przylotów no i idę wymienić pieniądze. Oczywiście zapomniałem zabrać bagażu i musiałem sie cofnąć, no ale to się wytnie. Wymieniłem te pieniądze no i pytam się jak dojechać na dworzec, aż tu nagle podchodzi klient i pyta mi się czy zawieść mnie na pociąg. Zmierzyłem go od dołu do góry, spojrzałem na zegarek, był 14.45 a ja mam pociąg o 15.47, czyli za godzinę. Spojrzałem na autobus, potem jeszcze raz na zegarek. wyobraziłem sobie co będzie jak nie zdążę na pociąg i pojadę tym o 19 i będę w Poznaniu o 3 rano. No i oczywiście podjąłem decyzje! Jedziemy! Na dworcu byłem o 15.05. Spokojnie kupiłem bilet no i poszedłem na peron. Jak zobaczyłem te schody i moje bagaże, które ważą 60 kg, to już mi się odechciało. No ale wszedłem tam i dzięki temu siedzę już w przedziale. W samolocie jechał ze mną ksiądz (numer lotu 66) a teraz jedzie ze mną Pani Zakonnica. Czy to jakiś znak? Jestem głodny, bo nic nie kupiłem do jedzenia, chce mi sie pić a przede mną 7 h jazdy!! Normalnie najdłuższy transfer w mojej karierze ;)  

      Koniec tej nudnej opowieści. Czas na wrażenia. No cóż. Dziwnie się tutaj czuję. Wszyscy przeklinają. Nie uśmiechają się. Jacyś tacy zdołowani. Nikt mi się mówi ABI, Arkadas, Moruk, Dostum. Co to ma być? Acha, Polska. Jak zobaczyłem ten peron, no to też mi się lepiej nie zrobiło. Acha i jeszcze pani w okienku "super" uprzejma. No i generalnie tak jakoś płasko jest. Nie ma gor po lewej i morza po prawej. Wszyscy gdzieś biegną. Zatrzymajcie się! Tylko pociąg sie nie spieszy. To akurat najbardziej przypomina mi Turcję. Patrzę przez okno pociągu jak migają mi kolejne domy, drzewa i lasy. Fajnie. Ale tylko tyle. Normalnie. Mój dom.