Pojutrze już w domu. opuszczam Turcję na zawsze. Teraz na koniec to każdy chce sobie ze mną zrobić zdjęcie. każdy już zapomniał co się działa w sezonie. No i może dobrze. Na pierwszym zdjęciu kolega Fatih, który pisał na mnie raporty za wnoszenie alkoholu do lojmana :) drugi to Haron, dziwny koleś. Na dalszych zdjęciach dwa świry Firat (Eufrat) a tego drugiego nie znam z imienia. Zapomniałem.  

     To pewnie jeden z ostatnich wpisów. KONIEC. Koniec wszystkiego. Jutro ostatni Manavgat! A teraz jeszcze troszkę opowieści lotniskowej.

     To jednak nie koniec. Został przecież jeszcze Czerwona Wieża. Tak zgadza się. Nie miałem czasu tam iść aż do dzisiaj. 4 dni przed wylotem. Wieża zdobyta! Nie powiem, nie było łatwo ;) no ale co to dla mnie. Cały świat  leży u moich stóp. Nie ma rzeczy, której nie mogę zdobyć. Jestem Panem świata i świetnie się z tym czuję. Chyba za mocno "popłynąłem", no ale lubię przesadzać także teraz też przesadziłem. TOP OF THE WORLD JUST LIKE MOUNT EVEREST

      Tak, tak juz najwyższy czas. Na początku było bardzo niewinnie. Później się rozkręciło. Nie mogłem się powstrzymać żeby nie wrzucić zdjęcia Zafera, w wykonaniu tańca brzucha :)

     "TAT" czyli smak. To restauracja, no dobra fast food, w którym znaleźliśmy wspaniały klimat. Znaleźliśmy tam naszą ABLĘ. To dzięki niej czuliśmy się jak w domu. To była taka nasza babusia :) Nie było mi dane z robić sobie z nią zdjęcia no ale widocznie tak miało być. Mam za to zdjęcia z pozostałą częścią ekipy, nie tak fajnych jak Abla no ale...

No i oczywiście CUMA PAZAR, czyli piątkowy bazar turecki.

Od najważniejszego do ... mniej ważnego...

POLONZA DEPARTMENT, komputer nigdy nie działał, ksero sie ciągle psuło no ale i tak było fajnie i śmiesznie.

Niestety nie ma wszystkich, ale i tak nas było dużo. Brakuje Zafera, Ercina, Krisa, Radka, Adema, Karoliny i Oli. A na zdjęciu od lewej strony Ewa i Ewa Monika, Angelika, Gosia, Ania, Kaisa, Irmina, Agata, Ola, Monika, Arek, Ela, JA :) i na dole Coskun.

       Ciąg dalszy kulis wyprawy do Pamukkale. W rolach głównych pilot Zafer, który mówi:

- Turcja jest rządzona demokracją

- Hagia Sophia stoi jak nowy kościół

- najlepsze życie można prowadzić w Stanbule

- Kobiety maja ukrycie głowy

- woda termalna wyszła za zewnątrz

- nie można tam z butami wchodzić, trzeba zabrać kapcie do ręki

- największa wielkość i najmniejsza wielkość

- mój daleko kuzyn

- 99% Turków należy do Islambu

- Kogut został panem całej stady

- całe miasto Hierapolis rozległo w gruzach

- to białe coś po lewej stronie to Pamukkale

       Już najwyższy czas podsumować moja podróży. za tydzień o tej porze powinienem być już w Polsce. Najlepszym odzwierciedleniem tego gdzie byłem będzie oczywiście mapa. Niestety już nigdzie nie pojadę. Nie odkryję kolejnego antycznego miasta ;) nie zobaczę meczetów i nie usłyszę juz muezina. Turcja się kończy, ale trzeba zacząć kolejna przygodę. Tak na prawdę nigdy nie przestajemy podróżować :) życie to ciągła wędrówka. Zmieniają się tylko ludzie, których na  naszej drodze spotykamy. Co dalej pokaże życie. Świecie nadchodzę!!

Ten wpis jest poświęcony tylko zdjęciom z tego 8 cudu świata.

...piloci w akcji...praca, praca i jeszcze raz praca.... ;)

      YES, YES, YES. Prosiłem się o wyjazd przez cały sezon. Cierpliwie czekałem no i się doczekałem. Od kwietnia wszyscy piloci mówili mi, że nie warto tam jechać "pamukkale było ładne w latach 70-tych". Ale ja i tak chciałem tam jechać. Szczerze mówiąc nie zawiodłem się.

Sklep z dywanami, czyli przerwa dla pilota :)Antyczne miasto Hierapolis. Bądźmy szczerzy, Zaferowi nie wyszło to zdjęcie. Piękny wielki teatr rzymski.  Główna droga w mieście Hierapolis. No i wreszcie tarasy wapienne! Oczywiście turyści psują cały klimat tego miejsca. Wchodzą wszędzie tam gdzie nie powinni. Oczywiście Pamukkale niestety jest juz mocno zniszczone, ale popatrzcie na zdjęcia i sami oceńcie czy warto tam jechać. Ja uważam, że tak. 

     Czyżby miał to być ostatni wieczór turecki?? Jeśli tak to czas na pamiątkowe zdjęcia.

W autokarze z moim przyjacielem mikrofonem. Moje narzędzie pracy. W autokarze bez nie go jak bez ręki.

Karpus Kalderan jeszcze nigdy nie był taki piękny no i jeszcze ta tęcza. To chyba na dowidzenia. Tak się ze mną pożegnał "nasz" wodospad.

Drużyna "K". Czyli Ewa Belek i Kasia Kemer ;) Jeszcze był Zafer Alanya ale poszedł "polować". 

      Zgodnie z planem jaki sobie założyłem, czyli zwiedzenie miejsc, w których jeszcze nie byłem odwiedziłem pomnik Alaaddina Keykubata no i górę KALE.

A to mój mały przyjaciel, który podglądał mnie co jakiś czas. Była z nim mam 1o razy większa, ale jej nie udało mi i się sfotografować.

       Uważam siebie za myśliciela (ponieważ ciągle myślę :)). Normalne jest, że już zaczynam myślę o Turcji jak o przebytej przygodzie. Mimo, że zostało jeszcze 30 dni. Dzisiaj jest 22 wrzesień. Dwudziesty drugi. Już więcej takiej daty w Turcji nie zobaczę. Jutro 23, ostatni dwudziesty trzeci. Później październik i pierwszy październik no ale i tez ostatni. No i tak dalej. Po powrocie czekają na mnie ciężkie pytania no ale też i trudniejsze odpowiedzi. Jaka jest Turcja? Jacy są ludzie? Na te pytania łatwo byłoby mi odpowiedzieć po pierwszych 2 tygodniach. Teraz nie znam odpowiedzi na te pytania. Mam jakieś zdanie na ten temat, ale odpowiedzi nie mam. Byłem w Turcji w trudnej sytuacji. Nie jako turysta, czyli Gość w obcym kraju ale jako osoba, która znalazła się między tubylcami. Nie spotykałem ich na bazarze przy zakupie koszulki. Chcąc czy nie chcąc musiałem, brać udział w ich życiu. Całkiem innym życiu, bo przecież praca to duża część naszego życia. Jakie jest miasto. Uważam, że miasto jest "zagubione". Z jednej strony meczety, minarety i imam, a zaraz obok dyskoteka przy dyskotece. Muzyka stara się zagłuszać nawoływanie ale nie jest w stanie tego zrobić. Miasto, które w dzień jest księżniczką a w nocy zamienia się w głośnego, roześmianego klowna. Tak chyba trzeba powiedzieć. Miasto grzechu, nocnego dodam, bo w ciągu dnia jest to po prostu leniwe miasteczko.

Ale z drugiej strony jest Stare Miasto. Piękne widoki, piękny klimat i przyroda. Miejsce bez grzechu i hałasu. Azyl, w którym można szukać samego siebie. Powiecie, że przesadzam, ale czy byliście tam? 99% osób, które tu były ominęły to miejsce. Nie ważne jakie to miejsce. Ważne, że takie miejsca są. Pamiętajmy, że Alanya to miasto gór i to one charakteryzują i nadają uroku tej wiosce.

Ślady na tej plaży w mojej głowie pozostaną za zawsze. Nic ich nie zmaże. Ani przypływ ani odpływ. Jeśli myślę, że ten wyjazd nic nie zmieni w moim życiu, to oczywiście się mylę. Chociaż uważam, że jestem już na tyle "ukształtowany", że prócz poszerzonych horyzontów nic mi nie grozi. 

Widzę zielone drzewa i czerwone róże

Widzę niebieskie niebo i białe chmury

Jasny dzień a w nocy wieczór mówi dobranoc

Wszystkie kolory tęczy takie piękne na niebie

Widzę przyjaciół ściskających ręce i pytających się "Jak się masz?"

Ale tak naprawdę mówią "Kocham Cię"

Słyszę płacz niemowląt, widzę jak dorastają

I tak myślę sobie: Co za piękny świat

Dla mnie to ...bardzo proste,
że życie powinno się przeżyć,
na jego krawędzi.
Buntować się...
Zaprzeczać przyklejaniu zasad,
Zaprzeczać swoim sukcesom,
nie powtarzać się.
Odbierać każdy dzień,rok, każdy pomysł,
jak prawdziwe wyzwanie.
A wtedy będziecie mogli, przeżyć swoje życie,
na cienkiej linie.

      20 wrzesień 2009 roku - godz. 16:00 - spadł grad wielkości paznokcia. Wiał tak silny wiatr, że przewracał wszystko na swojej drodze. Padał tak mocno, że podtopiło mi moja ulubiona lokante. Byliśmy tam uwięzieni. Nie można było wyjść. SUPER

Gunaydin, Selamum aleikum. Ben Mariusz.

Ben biraz turkce konusuyorum ama yawas yuren yorum.

Bugyn hava cok iyi. Gunes var, jahmur jok ama dun cok furtyna var. 

Benim kis arkadas Polonyada. Benim askim cok, cok guzel. Ben cok mutlu. Bir ay sonra beraber, Ania ve ben :) Cok seni seviyorum. Guzel, guzel.

Simdi calisyorum ama musteri jok ve cok fakyrlar, valla! Cok kutu. Turu jok, para jok. Ben jarym turu var. Bes kisi var. Satis var para var :) Sezon bitti! Bir ay sonra Polonyada.

Burda jemek iyi, ama Polonya jemek cok guzel.  Shimdi ben cok acyktim!

Iyi gunler

       Ostatni miesiąc w Turcji. Wypadało by pisać już po Turecku. To chyba największy plus tego wyjazdu. Język. Umiem go w stopniu podstawowym. Jestem z tego zadowolony, mogło być lepiej, zawsze może no ale wyszło tak jak jest. Jeśli dodamy do tego fakt, że raz w tygodniu ktoś mi mówi, że jestem podobny do Turka. Podchodzą do mnie Turcy i pytają się o godzinę lub o drogę. Wszystko to powoduje, że czuję sie tutaj dosyć naturalnie - "NE MUTLU TURKUM DIYENE"

        W końcu zrozumiałem dlaczego nie wysłałem żadnej kartki z Turcji. Zawsze wysyłam kartki, a stąd nie. Nie czułem takiej potrzeby. Dlaczego? Odpowiedź jest prosta. Kto z nas wysyła kartki ze swojego miejsca zamieszkania? Pocztówki wysyła się wakacji a nie ze swojego domu. Nie wysyłamy kartek z miejsca pracy.  

       Nieodkryte miejsca góry Kale. Kale czyli Twierdza. Byłem tam pod koniec maja, ale zdjęcia ma dopiero teraz. Jest to jedno z tych miejsc do których można wracać a i tak odkryjemy nowe zakamarki. Nie ma tam wielu turystów, ponieważ żeby znaleźć to miejsce trzeba użyć troszkę wyobraźni. Trzeba zejść z wytyczonych szlaków. Musi nas prowadzić  zmysł odkrywcy. Musza nas nieść marzenia o odkrywaniu nowych światów. Mnie olśniło na tej górze. To było jak olśnienie. wtedy otworzyły mi się oczy. Zobaczyłem wszytko tak, jakbym widział to wszystko od nowa.

Meczet Suleymana, gdzieś w gąszczu drzew na górze Kale  Cisza i spokój nad rzeką DIM CAI. Czas na smsa do Polski :)

Turas z turecką CAI (herbata)